317. درخت زندگی

سلام

از وقتی منو اینجا کاشت بهم یه زندگی دوباره داد درست مثل وقتی که تو در رو از روش باز کردی... الان بیست و شش سال از اون موقع می گذره اون الان یه خانوم بزرگ شده و یه زندگی داره... تو هم که 7 کفن پوسوندی... منم قد کشیدم بزرگ شدم خیلی چیزا دیدم، خیلی چیزا رو از سر گذروندم، آدمای زیادی رو اطرافم دیدم... خب توی این مدت یه خورده شانس داشتم... چرا؟ خیلی ساختمون ها رو این اطراف خراب کردن... خیابونای جدید کشیدن... ساختمون های جدید ساختن... خونه های قشنگ ساختن... نیمکت های رنگی زدن آدمایی امدن نشستن روی اون نیمکت ها ...مثلا هفته ی پیش یه پسر جوون نشسته بود روی نیمکت جلوی من اسمش "فارست"بود ... یه خانوم هم کنارش بود و کتاب براش می خوند... درست نفهمیدم اما "کتاب درمورد کسی به اسم راب بود"... پسره عاشق یه دختری بود به اسم "جنی"... من جنی رو دیده بودم ... از اینجا گذشته بود ... بیچاره از سرطان مرد... میبینی زندگی هر چیزی که برات مهم باشه رو ازت می گیره... و این غم انگیزه ... یه آدم هایی هم بودن که امدنو دست کشیدن رو تن من نشستن کنارم برام حرف زدن... اونم همیشه اینجور بود اونم وقتی دلش برای تو تنگ می شد می اومد با من حرف می زد و نمیدونی چقدر دلم می رفت وقتی گریه می کرد وقتی تو رو می خواست... چقدر دوست داشتم با هر وزش باد شاخه هام رو بیشتر خم کنم تا بغلش کنم... می دونی منم دلم برای تو تنگ شده ... نمی دونم اونجایی که تو هستی چه شکلیه نمی دونم اون وقت هایی که به پای من گریه می کرد و تو رو صدا می کرد بهمون نگاه می کردی یا نه ؟ اما من می دونم عشق چیه ... می دونم کسی رو ازت بگیرن چه شکلیه ... من سالها بود که عاشق دختر سبز پوش فضای سبز روبرو بودم ...با هر نسیمی خودشو پیچو تاب می داد تا ببینمش... دستم بهش نمی رسید ... مثل تو که دستت به ماتیلدا نمی رسید ... تا اینکه جناب شهردار تصمیم گرفت فضای سبز اینجا رو خراب کنن ... اون دختر رو از من گرفتن ... و نمیدونم توی آتیش کدوم خونه ای هیزم شد و سوخت ... می دونم مرد ... می دونم که ماتیلدا چی کشید وقتی تو رو ازش گرفتن... لئون ... فردا قرار این تیکه زمین که من توش بزرگ شدم رو زیرو رو کنن ... حتما بجاش خونه ی قشنگی می سازن ... امیدوارم دوباره ببینمت ... قول میدم مثل قدیم هیچ سوالی نپرسم و همیشه سبز باشم .