309. برای تو که میخواهمت... برای تو که قرار بود سیگارم را از گوشه ی لبت روشن کنم... برای تو که آوایی

گفتی سردم است ... دست بردم در ظلمت شب روی شانه هایت...در تو پیچیدم و شعر شدم برای هزار ضلع و زاویه از زنانگیت...خواندم... کنار حس شنوایی تو، آوای باد شدم در گوش آتش... سوختم و سوختم ...سوختم که لبخندت گرم شود ...